meceto usko

Решив да скршам збор на платформава, но не за да кажам нешто…тука одамна се е кажано…туку за да побарам.

Ги молам блогерите од Бугарија, кои како и многу македонци овде си го губат времето, да ми пратат во коментари линкови од каде можам да ги симнам и гледам следниве бугарски филмови наведенни во текстов подолу. Повеќето се од понова филмска продукциј, значи од негде 2008 па се до најнови 2012 година. Јас ќе составам една листа на филмови кои сакам да ги гледам (се обидов да ги најдам од кај може да се симнат но безуспешно), а вие ако имате друга препорака слободно предложете, доколку веќе ги немам гледано со задоволство ќе ги погледнам.

Праќајте…еве ја листата на филмчиња.

1. Love.net

2.  Avé

3. Пазел – моментално игра во кината во Бугарија.

4. Секс, Лага и Музика

5. Кецове – бугарскиот кандидат за оскар за оваа година.

6. Вера. Љубов и Виски – со учество и на нашата Ана Стојановска

7. Пиштол, Куфер и Три Смрдливи Буриња

8. Цахес

9. Странецот

10. Операција – Шменти Капели

11. Островот

12. Подслон

13. Збогум, Мамо

14. Зад Кадар

15. Уште Нешто За Љубовта

16. Стапки во Песок

17. Миграцијата на Паламуда

Поздрав, и се надевам на помош во вид на … free download.

Таман се пофалив дека преку користење на ЛИНУКС и УБУНТУ оперативен систем може да се коментира преку платформава без багови и проблеми, операторот на блогерајов после неколку дневна наводна надградба на платформава и тоа го забрани.

Повторно било каде и на било кое место не можам да коментирам, а очигледно дека не сум само јас.

Но тоа и не е битно зошто ионака одмна немам време а ни интерес да пишувам за безпари.

Ако се јави поривот го активирам акаунтот на блогспот.

НО!!!

Добив желба да коментирам кај Филип…алијас РАЗВИГОР за неговата тема – Утната годината на изградба на зградата на МНР , но администраторот со новите измени ми оневозожи коментари и преку УБУНТУ 12.04.

Па еве го коемнтарот.

… Употребата на римски броеви како дата за изградба на одреден објект, го употребуваат први кој друг ако не старите римјани. Обично на некој аголен дел од почетокот на изградбата на објектот со римски броеви го вметнувале почетокот на изградбата на некоја зграда, вијадукт, ватевер. Секојпат го бележеле почетокот на изградбата, зошто не ретко крајот на изградбата не го дочекувале тие што ја започнале.

Особено во времето на ренесансата започнува да се користат римските броеви за изградба на цркви, катедрли итн…посебно во католичкиот свет. Речиси без исклучок се впишувала годината на почетокот на градбата (или како што вели Бочваров газдата што одлучува за градбата на објектот) а не годината на крајот на изградбата. За разлика од римскиот свет каде римските броеви се ставале на некој аголен дел кој и не бил така видлив, во ренесансата се ставале на видни места најчесто на влезниот дел од некој објект…и тоа најчесто годината на почетокот на изградбата.

Базиликата на Св. Петар во Рим која е почната да се гради на темелите на ранохристијанската црква почнала да се гради 1506(тогаш старата ранохристијанска црква била стара 1100години) година а нејзината конечна градба и денешен изглед го добива после повеќе од 100 години. Сите што биле во Рим…односно во Ватикан знаат како е обележана годината на изградбата на базиликата Св. Петар…најголемата црква на светот и најголемиот симбол на католицизмот.

Така и кај нас ништо не е спорно што стои 2009 година на зградата на МНР. Тогаш е почнато да се гради и тој што одлучил да се гради сака така да биде.

Проблемот е што такви градби се дигаат во најголема беда и очај во земјата.

Но кога ќе се анализира историјата ќе се дојде до заклучок дека сите монументални светски градби се направени со народни пари и во време на беда кај населението. Луј 14 монументалните градби во Париз ги прави кога народот нема леб да јаде.

Но тоа е во природата на човекот и човештвото.

Не верувам дека било кој и било каде би имал точен увид колку и каде се потрошени парите па вклучително и самите градители. Така било од римско…преку ранохристијанство…и ренесанса…па до ден денеска во преродбеничка Македонија.

На светот, луѓето и општеството треба да се гледа низ призмата на рационалноста, логиката и реалноста…а не врз база на порив, убеденост и популизам.

Затоа погрешно е преставен и твојот текст. Обиди се да ја критикуваш власта на поинаков начин и ќе видиш како е полесно и посликовито. Вака не држи вода.

А и како би држело кога даваш линкови до блогови од типот на тој АЈВАН ДОКТОР…кој е полуписмен скрибоман. Ако е тоа реперот тогаш е тешко да се постигне поентата и формирање на вистинска критичка мисла.

Поздрав и секое добро.

NATO has developed from a military and political organization in all-national movement.

As it was reported by COLIBRI News , a joint assessment of all NATO member countries was that the organization must be reformed and to begin with so-called process of refreshing its staff – NEW WAVE, following the example of some countries that aspiring for membership in the organization.

Joint decision of the summit in Chicago of all NATO member countries, were to sent an appeal to all four sides and on five continents where NATO is extended, that anyone can apply for all senior positions in the organization, including general secretary. In addition deciding will not depend on consensual principles but on moral, ethical and professional characteristics.

Also following the intention to choose the best advantage, it will not be matter whether they come from and also it will not be taking in consideration whether the country is a member of NATO, aspirant for membership or direct adversary of NATO.

NATO encourage the leaders and people of Iran, Syria and North Korea, actively to take a part in the NEW WAVE, because it is better for NATO as well as to the world needs the best.

Already are changed administrators and generals of 150 managerial jobs worldwide and is expected only in Brussels that figure to be triple greater and to rich fantastic 450 managerial positions.

NEW WAVE OF NATO waiting on you.

За ОКНО пишував уште далечната 2009 година. Еве прочитај тука,  ОКНО – офуцана интернет граѓанска иницијатива задскриена позади културата и книжевноста .

Одтогаш не се замарам многу со нив, но за да бидам во тек со интернет движењата во мојата драга Македонија, истиот портал како и многу други се во мојата листа за брз дневен преглед.

Духовити се и инвентивни исто онака како што се и детални, аналитични и политички воспитани според тертипот на српските медиуми и портали.

Така во нивните ПАРАВЕСТИ за францускиот пејачки феномен од Монмартр, ЗАЗ пишуваат:  – Заз: Ми кажаа дека публиката во Македонија научила уште една моја песна.

Текстот и насловот се нешто што е напишано и објавено цела една недела пред нив на култниот српски портал www.njuz.net, а линкот и насловот од каде ОКНО-ашите добиле инспирација за хумор и сатира е тука -  Zaz: Rekli su mi da je publika u Srbiji naučila još jednu moju pesmu.

Нормално момците од српскиот Њуз НЕТ нема да им земат за лошо, затоа што самата креација на нивниот сајт е ПАРАВЕСТИ, па има ли поголема ПАРАВЕСТ од оваа кога ЗАЗ зборува на ист јазик за два портали и две држави.

Така ОКНО-ашите не можеа во своите 3 години постоење никако да излезат од смрдливите гаќи на нашиот северен сосед и да и понудат на домицилна граѓанска публика текстови од вистински индивидуални граѓански креатори и сето тоа убаво да го спакуваат на својот портал.

Србите се попаметни од нас, ама за жал не се најпаметни ниту на светов, а богами ниту на Балканот.Јас во првите три години на ОКНО уживав во интелектуалниот плагијат, а сега во наредните три веројатно ќе уживам во интелектуалниот ПАРАПОРТАЛ кој ја едуцира инсуфициентната македонска интернет елита.

П.С

Да биде ситуацијата уште потрагична, на овој начин функционираат 90% од македонските интернет портали. Подалеку од српски и хрватски интернет портали не знаат да прочитаат. И ај што ги читаат ама и искривено ги преведуваат !!!

Бидејќи веќе не можам воопшто да пишувам коментари на платформава морам вака да коментирам преку мојот блог пост и да испратам тракбек.Платформава е КРШ и треба да замине во историјата. НЕ верувам во конспирации и дека мене некој нарочно не ми дозволува да коментирам.

Еве еден коментар за еден напис на Виктор, алијас КАПИТАЛИСТ.

Тука го имате постот на Капиталист БЛОГ.

… Во Чикаго бев 2009 и 2010 и имав потреба едната ќеркичка да ја пратам во градинка. Државни градинки нема и сите се приватни има само социјални државни установи за згрижување на деца со посеби потреби од социолошки или психо-физички карактер.

Една приватна градинка … зависно од местоположба и услови чини помеѓу 250 и 350 долари неделно. Просечно за детето да ти оди во градинка треба да одвоиш околу 1200 долари месечно. ако имаш две деца кои одат во градинка едниот родител ќе треба да работи цел месец за да ја плати градинката.

Квалитетот на приватните градинки во Чикаго е понизок од нашиве градинки. Тоа го тврдам зошто децата ми одеа и таму и тука.

И да не заборавам да потенцирам. Во приватните градинки кои многу наликуваат на онаа во Скопје МОНТЕСОРИ (во една куќа во две соби градинка), на ѕидовите од ходниците им се нареденни лиценци и дозволи за работа…од нивните надлежни локални и федерални институции, вклучително и лиценци на самите воспитувачки или лица кои ги чуваат децата.

Бидејќи се даваше храна маа лиценца и од ФДА што за мене беше лично изненадување.

Толку за САД и нивните градинки е сега за нашите пошто гледам дека немаш искуство а ни знаење.

Ти си закачил жолтица или ХЕПАТИТ Б затоа што си таа генерација како и јас кога сеуште децата не се вакцинираа. Денеска на новороденчето веднаш прва вакцина му се дава за ХЕПАТИТ.Следуваат уште две ревакцинации. Тоа е според нашиот правилник за вакцинација кој е компатибилен со истиот на СЗО.

Исто ти е и со заушки…сега се вакцинираат децата и за тоа. Денеска од најчестите преносливи болести не се вакцинираат само за Варичела(во народот познати како овчи или крупни сипаници)другите типови на сипаници се покриени со вакцинација…Морбили и Рубеола. Затоа во минатото сите деца поминуваа ред на зарази од инфективни заболуања.
Денес воглавном децата во градинките заболуваат од респираторни заболувања на горни дишни патишта и долни дишни патишта, од ринити, синузити, па до бронхити, трахеити и бронхопнеумонии…но за тоа не се криви во потполност градинките туку целиот поширок општествен простор на живеење, загаденост, прашина…итн…итн. Градинките како збир на деца даваат само можност за полесна трансмисија…што е сосема нормално на едно место повеќе деца…но тоа важи за школите или работните заедници каде има повеќе луѓе на мал простор. Тука нема вакцинација или превенција туку само билдање на имунитет со правилна и силна исхрана.

Тоа што го тврдиш за ЈНА не е точно и шпекулираш. Јас немав возраст да одам во ЈНА но бев во АРМ која имаше 100 пати полоши војнички услови и такви појави немаше. Поминав и 2 месеца на караула во воени услови, за време на конфликтот кога на тие 100 им ставаш уште 100 пати полоши услови и тоа не се случуваше.Но лесно е да се зборува од убедување а не од искуство.

Ти знаеш ли што е дизентерија??? Очигледно не. Ти не можеш дете да спречиш да ги стави рацете во уста. Можеш да имаш најмодерна градинка ама кога детето ќе излезе на улица доволни се 2 минути да фати нешто и да ги стави рацете во уста…и после криви се градинките.

За крај, како твој најверен читател кого во последно време обожуваш да го бришеш да напоменам еден македонски арадокс од многуте.

Бев кај еден пријател на гости во Лептокарија во Карпош и излеговме да ги шетаме децата. Гледам позади Лептокарија до ДРЖАВНА градинка залепена отворена приватна градинка.

И пази градинкава коштала 14 000 денари. Во неа одат децата на амбасадите и нашите скороевичи кои веруваат дека градинкава им нуди подобри услови за децата. А сироти целата логистика градинката ја добива од државната…вклучително и подготовката на храна. Единствена разлика е таа што децата не спијат во иста соба.

Но тоа е добро…добро е да плаќа тој што има, па макар и за тоа што не го добива…тоа е веќе западен тертип.

Ах ќе заборавев. градинките во Македонија никојпат не биле бесплатни, не се ни сега. Секој родител плаќа за едно дете по 1500 денари месечно, но споредбено со стандардот во Чикаго тие се поголеми и од 300 долари неделно.Со тие пари се покрива храната…платата на вработените и одржување на градинката ја покрива државата, односно по ново, локалната општина под која припаѓа градинката.

Тоа е добро…така треба да биде и понатаму…така е и во Германија и во Франција…

Или подобро да кажам парадоксите во МАК здравството.

Пред едно година дена решив да се преместам од кај мојот долгогодишен матичен доктор кој ординира на местото каде порано живеев и да си најдам доктор матичен во близина на сегашното мое живеење.

Отидов во најблиската приватна поликлиника, во која бај д веј има подобри услови од било која екс социјалистичка поликлиника и побарав во неа да ми одредат матичен доктор. Кој било, за мене матичен доктор е матичен доктор, обичен писар кого треба да го молиш за упати и рецепти ако не дај боже нешто не се осеќаш како што НЕ треба. Ми одредија, не му го ни знам името и си отидов дома мирен. Ако нешто ми затреба сега не морам да трчам до другиот крај на градот.

Пред некој ден добивам писмо во кое ме известуваат дека мојот доктор ја напуштил работата во приватната поликлиника и отишол да работи во друга(повторно на другиот крај од градот) и дека според законот си ги земал и матичните пациенти, така да ако нешто ми треба морам сега да одам на неговото ново работно место, повторно далеку, далеку од местото каде што живеам.

Добро бре каков е тој глупав закон. Разбирам ако докторот ординира сам со своја ординација да си ги сели и пациентите ама вака???

Сега треба да одам кај него, да се одјавувам повторно па пак да одам во Фондот за здравство па кај, приватната поликликика која си ја одбрав а е во близина на моето живеење.

Прашање.

Разбрав докторката која ми била матичен доктор е од Струмица. Дали ако реши да си се врати во родниот град и таму да ординира, ќе треба и јас од Скопје да одам во Струмица, пошто нели ми е матична докторка.

Пуста капитација од 50 денари. Нозе ќе искршат па макар и само еден месец им се прокнижале на сметка.

МИСЛА НА ДЕНОТ:

Македонија се повеќе и повеќе личи на една ПАРАСПУР држава.
Морално и материјално пропадната до даска. Ништожна до бесознание. Во неа живеат параспурџии распослани на параспуриште.

Парастос Параспурски

Интервју на Дамир Авдиќ за српскиот неделен магазин НОВОСТИ.

Дамир Авдиќ, тузлански хардкор кантавтор со љубљанска адреса, познат и како БОСАНСКИ ПСИХО, одржа неодамно во загрепска Мочвара настап во склоп на промоција на својот последен албум “MEIN KAPITAL”. Неговите концерти се радикално искуство: еден единствен човек на бина, суров гитарски звук, контроверзни стихови и изразито политички карактер кој создава експлозивна смеса. “Од братства и јединства који је завршио на два флора” и “масовним гробницима и концентрационим логорима”, реинтерпретацијата на револуционерните нумери (“по асфалту и бетону”, “наше земље силоване”, “иду чете профитера”…) и разорните напади на југо и останатата носталгија, до соочување со бруталностите на американскиот нов поредок, демократијата која е само замајување на капитализмот, но и антиглобалистичка борба која често се разоткрива како обична поза,

Авдиќевите стихови како разорна бомба ги рушат митовите, лагата и преварата не само на нашето општество. Но и покрај обилното манипулирање со идеолошки флоскули, крајната пресметка секогаш е онаа со самиот себеси, како што е во стиховите “ја сам сто година ниушта, мртвороџенче асфалта”.

Како сте задоволни со настапот и кои се вашите идни планови за промоцијата на “Mein Kapital” ?

Многу сум задоволен, од самиот почеток беше една добра атмосфера, добар звук исто така. Уживав – во публиката имаше маса од луѓе, но се осеќав дека свирам за себе, имав флешови од собата во која секогаш свирам сам. Ова беше мој прв настап во Хрватска, тргнав минатиот месец со концерт во Љубљана, после тоа во Крањ, Шкофја Лока и така натаму. Следниот викенд свирам во Мурска Собота, па Монтепарадизо во Пула, а 24 март сум во сплитскиот клуб Квазимодо, да не набројувам понатаму…Во април одам на мини турнеја во Босна.

Отпоздравување на патетичарите. Предизвикавте голем интерес, почнувајќи од медиумите до повеќе стотина луѓе на настапот. Имате ли чувство дека полека станувате своевидна ѕвезда, посебно земајќи впредвид дека на Вашиот прв загребски настап имаше се на се само десет до дваесет посетители?

Во Мочвара ми рекоа дека продале околу 500 влезници, а кога ќе ја додадеме долгата листа на гости, таму имаше преку 600 луѓе. Многу ми е драго кога на концертот видов многу од оние луѓе кои беа и на моите први концерти во Загреб, мислам на Ноември 2005 година. Гласот одеше од човек до човек, така стигнал и до медиумите.Тоа на крај на краиштата е нормално затоа што имам четири албуми, два романи и една книга со песни. Некој на крајот морал нешто да слушне. И уште ако се земе впредвид дека мојте песни воглавном се анализираат преку политичка терминологија, не е никакво чудо што станувам се повеќе и повеќе присутен. Денеска се што работиме и правиме е политика, начинот на кој јадеме, начинот на кој се облекуваме, па и начинот на кој сереме, се се набљудува низ таа призма. Живееме на простор кој е оптоварен со идеологии. Мој интерес во сето тоа е да свирам. Ако во четириесетата снимиш албум како што е “…од трња до жаока…” тогаш веројатно е јасно дека не си дошол само по аплауз, ако разбирате за што зборувам. Ми се чини дека ги има се повеќе оние кои тоа го сфаќаат.

Угледниот британски музички магазин “THE WIRE” во својот последен број, вашиот албум го вбројува помеѓу петнаесет најдобри албуми на месецот. Тоа е големо признание за вашата музика, посебно кога ќе се земе в предвид дека на овие наши простори најголемо внимание привлекувате со вашите стихови?

Тоа и мене ме изненади, информацијата ја добив од пријател кој е претплатен на магазинот. Не знам ниту како дошле до мене ниту пак знам што би рекол на сето тоа. Најдоброто во сето тоа е што тие мојот албум го доживеале воглавном музички, без разлика на зборовите од песната. Тоа е доказ колку еден единствен инструмент во мојот случај гитарата, може толку многу да направи ако знаеш вистински да го слушаш.

“Mein Kapital” предизвика прилично контраверзии. Зошто го нарековте така?

Разбирам зошто луѓето мислат дека позади сето тоа е некаква голема концепција, но во суштина се работи само за тоа дека во еден момент ми кликна таква идеја. Прво добро се насмејав. Се разбира насловот не излета сам од себе, туку заради песните кои се на албумот. Заради него ми се упатени многу политички прашања и беа дадени многу мои политички одговори, но што ако тој назив на албумот е само “homage” или поздрав за Монти Пајтон? А попатно и едно мафтање со тоа, како би рекол, кон патетичарите, кои се замислуваат дека се леви или десни, а скокаат само во место.

Што е идеологија? Оштро сте нападнат заради песната ”ДЕМОКРАТИЈА”, односно стиховите “…смрт фашизму, sieg heil, смрт фашизму, sieg heil…”Колумнистот на интернет изданието на Радио Сараево, Вук Бачановиќ, напиша дека ја изедначувате левицата и екстремната десница, дека во песната “Каталонија Спарта Галиција”, изразувате шовинистички предрасуди за цели народи, па гласно запрашува дали сте вие новиот трубадур на десницата, но други пак ве бранеа со тврдењето дека е тоа крајно површно толкување на вашата работа?

Албумот е објавен јавно и може да се сфати на било кој начин, каков и да е судот кој се носи за него, јас со тоа немам никаков проблем. Јас не мислам дека авторот е тој кој нешто изедначува или типизира, туку слушателот, конзуматорот е тој кој го чини тоа. Секој разбира и се води по сопствената интуиција, сензибилитет или интелгенција. Јас ништо што ќе видам, чујам или прочитам – филм, книга или музика, не го разгледувам од страната на авторот. Се треба да анализираме од свое сопствено гледиште. Не верувам во објективност, ние сме само субјективни суштества. Секојпат тргнуваме од некое свое предубедување или став за нешто или некого. Работам што работам и ќе биде така додека ми биде добро. Тоа што денеска има критички ставови спрема тоа, тоа е затоа што ме има повеќе во медиумите, но истиот таков став беше од самиот почеток, од албумот “…од трња и жаока…” со прешкртан Че Гевара, кој денеска е бренд на ист начин како што е дизел. После “…мртви се мртви…” се пишуваше дека сум новиот Томпсон, а за песната “Братство и Единство” од албумот”Животот е рај”, некој од слушателите на радио сто еден, рекол дека тоа е усташка песна. Тоа е субјективна работа на перцепција. Некој сфаќа за што се работи, некој гледа нешто друго, некој одбира “Смрт Фашизму”, а некој “Sieg heil”. Најбитно е да се работи своето и да не се замара човек многу многу за другото околу него. Мојата работа очигледно секојпат некаде ќе се вклучув и со тоа немам ама баш никаков проблем.

Рековте во една прилика дека насловот “Mein Kapital” се однесува на смрт на одредена идеологија. Ако морате да го опишувате овој однос спрема идеологиите, како би сте го сториле тоа освен со постојана критика на наивното левичарство? Зар не е самата таа приказна за смрт на идеологиите самата по себе идеологија?

Не критизирам никојпат туку состојбите ги изложувам онака како што ги гледам. Ако некој во нив се пронајде, тоа е до самиот него, јас не можам ништа ако некој самиот си се препознае. А идеологијата…Што е денеска воопшто идеологијата? Идеологиите се исчезнати, но можеме некако да ги закачиме на маици и од сето тоа да профитираме. И самата приказна за смрт на идеологиите која веројатно и самата по себе е идеологија, како некој што постојано тврдат, можеме исто така да ја уновчиме и на истата да заработиме.

Вашите песни се силен протест, се стекнува впечаток дека сте апсолутно против се и сешто. Споменувате комунизам, трговски центри, национално – либерален фашизам. Се сложувате ли со Фарук Шехиќ, кој еднаш напиша дека пропагирате анархистичка визија за животот?

Реченицата на Шехиќ не завршува тука. Тој зборуваше и за анархизам на индивидуата, за анархизмот кој се остварува во поединечен човек, а не за анархизмот како идеологија. Најдобар облик на протест е да го работиш она во што веруваш, за тоа што ти мислиш дека е твој смисол на живеење, и при тоа да не повикувате никој да ви се придружи. Ќе се придружат само оние кои во тоа ќе најдат или нешто за себе или по некое време ќе поверуваат дека тоа што го работиш, го работиш на начин кој е праведен. Другите може да мислат што си сакаат. Тие кои се резигнирани, кои само седат и пијат кафе, не треба ни да се повикуваат, нека си седат таму кај што си се.

Го критизирате и носталгичниот однос спрема Југославија?

Проблемот на југоносталгијата е што тоа не е носталгија во обична смисла на зборот. Сите сме носталгични во некоја рака, момент или песна, но овде се работи за идеолошка носталгија – дека се било подобро затоа што одредена идеологија била таква. Не може тоа да се споредува со околностите во кои таа идеологија настанала, истите тие околности биле сосема поинакви отколку што се денеска. Што се однесува пак до распадот на Југославија, не може сега да се однесуваме како ете, сега се си е повторно супер, само има еден мал дел кој ќе го ставиме на страна. Ако говориме за нешто, мораме да зборуваме за тоа нешто од самиот почеток па до крајот. Денеска постои мислење дека секоја приказна за Југославија може да започне само од гробница, што е многу пожесток став и од мојот. Во приказната за Југославија не можеш се да сведеш на една точка, но ако во една приказна фали и само една таква точка, тогаш повторно нешто не е во ред. А овде преку тоа многу лесно се преоѓа.

Сте живееле во германија и САД. Во песната Брате, го парафразирате Алекса Шантиќ, па велите дека сонцето од туѓо небо не остава опекотини како нашето. На вашата работа влијаеше ли животот на запад?

Што се оденсува до Америка, веројатно сте ја слушнале приказната “Јас анархиста” на концертот. Америка е на еден брутален и отворен но и бесрамен начин го покажа целиот тој апсурд и лицемерие кој просто надоаѓа од нејзе. Позади паролата стои само спреј и ништо повеќе.

Спремате и нови проекти: наскоро излегува и вашиот роман “Билет за револуција”. Во “Билет за револуцијата,” говорите за тоа како младите луѓе денес ги доживуваат комерцијализираните, банални и брендирани повици за револуција?

Да, може да се каже така, иако тоа не се обични млади мажи.

Со оглед на фактот дека некогаш тврдите дека вистинските анти-глобалистички активисти ќе го разберат она што го велите, не мислите зарем вистински дека борбата за социјална еднаквост нема смисла?

Се разбира дека не мислам така. Но за да се стигне до социјална еднаквост, не може тоа да се постигне на Ооо-Рук и со масовни напади. Тоа ќе биде долга борба, и пред сè, борбата на поединецот со себе самиот, да ги препознае нештата и да прифати дека некојпат и не е во право. И ќе има уште повеќе резигнирани, но и такви кој без разлика на се ќе продолжат да го работат она во што веруваат и за што мислат дека има смисла, не размислувајќи за тоа дали некој ќе го примети нивното работење и делување. А секојпат има некој кој ќе примети и ќе го пренесе понатаму. И само еден е доволен.

Дамир Авдиќ – My Space

Дамир Авдиќ – целото интервју

Иако подолго време сум спорадично и многу ретко активен добив желба да напишам на својата главна страна дека блогот ќе биде ставен на малку подолг одмор.

Причината е мојата преголема зафатеност и со приватни и со професионални обврски.

Неговото рестартирање ќе зависи од желбите и потребите на самиот автор. Во меѓувреме целата негова архива ќе биде префрлена на повеќе платформи.

Имате богата блог архива па може да ја прелистувате !!!

П.С

Од време на време ќе пишам по некој коментар(најчесто на други текстови), колку да потсетиме на безвременскиот карактер и долговечноста на Мечето Ушко.