meceto usko

Морам ова да го одбележам на блогов. За политички паљачо и политички шарлатан, во моментов во Европа,  го сметам актуелниот германски шеф на дипломатијата и заменик канцалар Гуидо Вестервеле. Неодамна беше на Балканов, нас како впрочем и сите други не одбегна, некако сме надвор од маршутата секојпат, но затоа неговата изјава ќе остане запаметена како најшарлатанска изјава дадена од еден висок западен политички протагонист. Еве што и порача на српската јавност и студенти…имено изјавата наводно била дадена на свеченото предавање кое го одржал на белградскиот универзитет.

 “…Помирувањето може да биде единствено успешно ако се соочите со стварноста. Независно Косово е стварност. Картата на југоисточна Европа е направена и тоа е завршена работа …”, изјавил меѓу другото Гуидо Вестервеле, министерот за надворешни работи и заменикот канцелар на Германија.

Цитата изворно е превземен од тука и од тука. Која сака може да ги препрочита целите текстови. Бидејќи македонската јавност, вклучително и македонските новинари се прилично боси во поседувањето и лиферувањето на информации ќе наведам неколку контраверзности за Вестервеле.

Гуидо Вестервеле доаѓа од германската центристичка партија ФДП, односно германските либерали. Адвокат по професија, член на Бундестагот од 1996 година и прв човек во Германија кој е со хомосексуална орјентација а во исто време држи две толку силни политички функции во најмоќната европска држава. Негов долгогодишен партнер е Михаил Мронц, брат на еден поранешен германски тениски ас инаку по професија е спортски менаџер.

Вестервеле е прилично контраверзна политичка личност во Германија, тука не алудирам на неговата сексуална орјентација и да бидам прогласен за хомофоб, но сепак факт е дека на европската политичка сцена и таа има допринос за неговата контраверзност, без разлика колку и да сака да биде Европа open mind. Владеењето на Англискиот јазик за германците е како кафе за добро утро, имено нема германец што не го говори посебно од сферата на јавниот живот и политиката, едно затоа што го сметаат за облигаторна карактеристика за секој интелектуалец, и друго затоа што е посебно лесно бидејќи и германскиот и англискиот јазик и припаѓаат на германската група на јазици.

Вестервеле го обвинуваат дека како министер за надворешни работи не знае англиски затоа што на прашањата на англиските новинари одговара на германски, а се правда дека е нормално во Германија да се зборува на Германски, што е исклучително оштар одговор кога се работи за либерла и за политичар со либерална орјентација.

Неговите постојани надворешно политички патувања се следени од неговиот официјален љубовник (за сопружник не може да се говори затоа што во Германија тоа не е дозволено) и тоа во офоцијалниот службен протокол, како менаџер за јавен настап или како човек задолжен за односи со јавноста. На политичките деловно државни контакти редовно го следи и Ралф Марон, кој е пратнер во една компанија на братот на Вестервеле. Оваа контраверзност во Либералната партија ја правдаат со констатацијата дека е сосема нормално еден министер за надворешни работи во својот тим кој патува со него да води и преставник од инустрискиот сектор, што повторно не е типично за една либерална партија и либерални преставници го игнорираат јавното мислење кое алудира на тоа дека тој има лични релации со министерот за надворешни работи. За присуството на Михаил Мронц како протоколарен менаџер не сакаат ни да коментираат. Не знам само дали ова може да се толкува како непотизам или во меѓувреме на сцена стапил некој нов лингвистички израз за целава оваа геј циркузијада. Медиумите го растурија Саркози за неговите мачоистички потези со контраверзната италијанска манекенка, но за Вестервале некако сите се претпазливи да не бидат окарактеризирани како хомофоби.

Гуидо Вестервеле е крајно контраверзна политичка фигура во Германија која неправедно го завзема местото рамо до рамо со германските политички асови од поблиската историја и која предизвикува нелагодност не само кај десно орјентираните гласачи (инаку либералите се во коалиција со владејачката десна партија на Меркел) туку се повеќе и кај германската левица.

И на крај мојата поента кога ја пренесовме неговата политичка контраверзност.

Политичар кој самиот по себе е контраверзен доаѓа на Балканов и дели лекции за морал, праведност и општествена издржаност. На Белградските студенти во свеченото предавање им соопштува дека границите на Балканот еднаш за секогаш се бетонирани.

И тоа го кажува човек кој доаѓа од земја која неколкупати ги прекројуваше границите на Европа во поновата историја и која дирекно учествуваше во менувањето на границите на Балканот во континуитет. Ако направиме ретроспектива колку пати се менувани границите на Балканот во изминатите 100 години веројатно ќе згрешиме ако набројуваме.

И сега одеднаш…дојде Вестервеле и на сите ни кажа…крај…на Балканот се е смрзнато и ништо не се менува повеќе. Кој идиот човече!!! Па на Балканов токму поради западните промашувања и недоследности од политички шарлатани од негов калибар, повеќе не се знае што утре ќе се случи … но Вестервеле дава паушални изјави небаре е Баба Ванѓа.

Досега држев до германската принципиелност, истрајност…држев до геманскиот морал и образ. За мене германците беа и уште се алфа и омега, пример за се. Беспрекорни до крајни размери.

Само не знам после Вестервеле на што да верувам…дали да и верувам на Германија и на Германската беспрекорност или да ги ставам во фијоката на цедиња со Монти Пајтон.

Ни Германија ни германците не е/не се тоа што некогаш беше/биле.

Целата колумна ја имате ТУКА.

“… Со години ние се соочуваме со ешалони и подешалони на власта во кои за некои луѓе што стојат на важни места не знаеме ама баш ништо, со целосни анонимуси, кои, ете, доаѓаат на важни функции. А Блаже Конески велеше: нема поопасно нешто од тоа неважен човек да дојде на важна положба…”

Иако не сум фан на Венко Андоновски…текстот ми се допадна, а може да служи како илустративен текст за многу тука на блогерајов. Еве уште еден линк до него.

Ако нешто научив од моите излети во САД во повеќе наврати, тоа е дека целата западна современа политика на владеење се базира на принципот на превенција и профилакса од генерирање на критична маса од секаков облик. Што помалку незадоволници, толку покомотни услови за владеење и простор за спроведување на политичките и економски интереси на моментално владејачката администрација.

Интересно но и опозицијата не сака создавање на критична маса. Никојпат не сака да дојде на власт преку создавање на критична маса со која ќе го билда јавното незадоволство. Основната причина е таа што критичната маса по основа на својата природа е непредвидлива и истата не може да се контролира, управува, обликува и манипулира.

Тоа од прилика би го опишал со освојувањето на една девојка или жена. Мажот први се за да го освои нејзиното срце. Внимателен е и ја опсипува со внимание, љубов а и по некој материјален поклон. Кога веќе ја има освоено доколку држи до нејзиното постојано присуство и соживот тој таа новосоздадена институционална или вонинституционална семјна заедница(сеедно) треба да ја негува постојано а при тоа да не си го наруши и сопствените потреби и задоволства. Мора да мисли на задоволствата на својата девојка жена ако сака да ужива во сопствените. Со еден збор кажано ако сака да седне на пиво со своите средношколски пајташи мора да направи се, за да не генерира незадоволство кај својата понежна половина, а ако сака тоа да стане негова практика тогаш мора многу повеќе да се потруди. Во спротивно нештата одат во непредвидлив правец.

Да се вратиме назад на темата.

И во Македонија се владее по принципот на постојана контрола на критичната маса. Но тоа се чини на потполно погрешен начин. Целиот систем на контрола на критичната маса се сведува на гол популизам, сензационализам, продавање на демагогија, национализам и патриотизам, пропаганден илузионизам и слилчни веќе одмана напуштени и изживеани методи во западните демократии. Сите тие даваат ефект но тој е краткотраен и за кратко време генерира политичка критична маса која не може да се контролира.

Македонската опозицијата за разлика од опозициите во западните демократии сака да игра здружна игра со критичната маса и да манипулира со нејзиното незадоволство во свој интерес, несвесна при тоа дека истата таа критична маса може да и донесе само краткотраен бенефит и истата таа за кратко време се свртува против нив затоа што по својата дефиниција критичната маса не може да се контролира на подолги патеки.

Ниту една ама буквално ниту една владејачка гарнитура во Македонија не си зема за своја обврска да ја менаџира критичната маса онака како што треба и со нејзе да се однесува со потполна претпазливост и одговорност.

Можеби ќе ви се чини смешно но главната причина за тоа е затоа што на никој во суштина и не му се работи. Тоа е главната причина за ваквата ситуација.

Па што имаме да видиме.

Критичната маса се менаџира со длабоки промени и резови а не со лажни политичко-економски седативи и наркотици.

Во јавноста најчесто се пласираат неодговорни пораки од различен калибар и се донесуваат закони, правилници, одредби и одлуки кои го компромитираат државниот оптимизам а ја генерираат критичната маса.

Во Македонија живеат сепак свесни луѓе и ниту една владејачка гарнитура не може да ги смири со својата наводна економско патриотска политика која бара да се купи три килограми домашна пченица за еден килограм странска, мерка која има директен импакт на цената на лебот и другите прехрамбени продукти. Поскапувањето на цената на млекото, лебот и другите основни животни продукти и генерирањето на јавното незадоволство по тој основ и пожарот кој почнува да се разгорува помеѓу масата не може да се угаси со ветување за економско социјални мерки кои во суштина никојпат не се донесуваат или ако се донесат немаат никакво влијание на теренот. Државата и понатаму продолжува да ја троши иднината на најпродуктивниот дел од општеството, средната класа, мали и средни претпријатија и инвеститорите.

Критичната маса почнува да расте. Не исполнувањето на ветувањето на секоја власт дека јавната потрошувачка ќе ја држи под контрола, заради дневна политика и купување на гласови повторно не се исполнува, се врши неконтролирано и непродуктивно вработување во јавен сектор или се делат понижувачки социјални трошки на секоја социјална група што само ја обезвреднува целокупната општествен заедница. Во таква земја во која се игра со критичната маса како по тенка линија на смртта, никој не сака да вложува, а посебно во производствениот сектор кој бара повеќегодишни инвестиции под дефинирани економски, пазарни, правни и социјални услови кои кај нас се недефинирана и амебовидна материја и се менува по принципот кога сакаш и како сакаш. Оденсувањето кон нашата економија и стопанство е исто како и едно обично дневно политичко однесување, бескрајна демагогија, бегање од суштинските проблеми, ширење на илузионизам позади кој се крие трула декаденција.

Ништо во нашата земја не може да ја контролира критичната маса подобро од вистинско радикално општествено преструктуирање со што ќе се создадат услови за ефикасна и одржлива економија. Затоа наместо мерките од типот на формирање заедница на станари, нови правилници за увоз на половни автомобили, опстојувањето на скрупулозни социјалистички правила од типот на данок на вкупен приход или фирмарина, на луѓето кои тука живеат и ја издржаваат државата треба да им се понуди хируршки резови од типот на конечно повлекување на државата од севкупните економски релации на пазарот, да се зајакне конкуренцијата, сигурноста на сопственоста, да се воведе многу поправедна и ефективна даночна политика, ефикасен пазар на трудот, воведат пониски доприноси по однос на плата да се оживее приватизацијата која никако да заврши, да се средат дубиозите на јавните претпријатија кои служат само како дувла за лоповлук во кои партиски менаџери годишно трошат огромна количина пари за партиски и лични потреби како и за популистички буџетски субвенции.

Сето тоа е катализатор на критичната маса кој генерира јавно незадоволство без да може да се предвиди општествениот правец.

Се повеќе ми се чини дека тука не може никако да се прекине со навиката државата да се плетка во пазарот, да гради, ѕида, национализира, позајмува од стокови резерви, да се занимава со земјоделието и непродуктивно субвенционира, како во некои веќе подзаборавени времиња од воведување на економски петолетки и десетолетки. Кога веќе еднаш такви мерки генерирале критична маса како сега истите може да влејат оптимизам и да катализираат надеж наместо незадоволство меѓу луѓето.

Да биде ситуацијата уште потрагична со водењето на демагошка економска политика во континуитет и генерално анахрона државна политика, се продолжува со старата навика да се бара помош помеѓу оние кои иако само навидум преструктуирани, суштински и понатаму се на позиции од пред дваесет или четириесет години, кои учествуваа во друг општествен систем, ширеа ксенофобија и омраза кон соседите но декларативно водеа политиката на еквидистанца, која ја претвораа на терен во монополарна и биполарна, но и во катастрофалната приватизација и деструкцијата на човечкото достоинство и морал.

Сето тоа не може да прекине да генерира критична маса во подолг период со што би опстојувала постојана нестабилност и криза во недоглед. Одсуството на економска и политичка алтернатива само продолжува да создава и да создава критична маса која и декадентното владеачко мнозинство и ретроградната ошамутена опозиција ќе можат да ја контролираат само на краток, блиц период, по кој таа повторно ќе почне да се зголемува и да јури како лавина опустошувајќи се пред себе.

Љубовта кон жената се освојува но потоа треба да се одржува зошто во спротивно може се да се случи. Ако сакате детето да Ве слуша и да го воспитате онака како што сметате дека е најисправно треба исто така да ја освоите неговата послушност и доверба. Вие може да му купите играчка, за момент ќе игра само и ќе бидете на раат, но по некое време ќе треба и Вие да играте со истата играчка заедно со него за да го привлечете и задржите неговото внимание. Општествените ситуации и случувања одмана не е тајна дека произлегуваат и се идентични со личните и субјективните карактеристики, потреби и однесувања на човекот.

Не ми е јасно како тоа некаде може на луѓето да им биде јасно, а кај нас упорно да не се сфати евидентната натуралност.

Како по некое непишано правило секоја владејачка гарнитура во Македонија, без разлика од која политичка провиненција доаѓа, се однесува по принципите и законите на декадентноста, живее, мисли и работи како да е на седмо небо.

Ако падни стани законот за данок на вкупен приход кој еднаш беше и укинат од Уставниот суд па повторно донесен, има директен атак врз малото претприемништво или луѓето кои сакаат и имаат можност да се самовработат, ако законската блокада да не им биде дозволено на родилките да си ги повратат парите од фондот за здравство доколку се пораѓаат во приватни гинеколошки клиники (затоа што ако тоа го сторат во државните го ризикуваат сопствениот и животот на новороденчето) има директен атак врз декларативната и популистичка политика за многудетство во фамилиите, ако присилната наплата на радиодифузна такса и фирмарина има директен атак врз платежната способност на граѓаните и посебно малите фирми од типот на трговец поединец и слично, тогаш очекуваното стапување во сила на новиот правилник со кој не може да се вози автомобил со странски регистарски таблички подолго од 6 месеци има уште еден силен импакт врз слободата на граѓаните, нивниот животен стандард, услови за живот или се би опфатил се со еден збор, ОПСТАНОК.

Веројатно ваков идиотски правилник може да донесе само идиот, затоа што во суштината на нештата има за цел да заплашува, рекетира и уценува…и ништо повеќе, затоа што истиот не може да се примени на терен.

Медиумите, новинарите постојано зборуваат дека тоа правило се воведува за да се изврши конечно легализација на возилата со бугарски регистраски таблички, но тука и законодавецот и пренесувачот на информацијата прави грешки во неколку чекори.

Прво законодавецот да го разглобиме. Овој прекршок новиот правилник го третира како царински. Значи сопственик на автомобил со странски регистарски таблички, кој патем е и државјанин на истата држава не може да го вози автомобилот подолго од 6 месеци на територијата на Република Македонија. Ако го стори тоа значи дека ја оштетил државата односно царината и за неа не исплатил во готово царина и други државни трошкови. Но сопственикот на тој автомобил е и државјанин на друга држава и легално ги платил сите давачки, царински, даночни и сите други законски давачки кон таа држава. И нема логика да тој автомобил и сопственик се третираат како прекршители. Посебно затоа што во изминатите години се возеле без проблем, а сега одеднаш…СТОП…се прави царински прекршок кој е казнив според прекршочните одредби на царината.

И законодавецот и пренесувачите на информации се согласни дека се става акцент врз автомобилите со бугарски регистарски таблички и сопствениците на возила кој во најголем број на случаеви се двојни државјани, односно и македонски и бугарски државјани.

Кој идиотизам. Со автомобил со бугарски регистарски таблички и бугарски пасош, можете да отидете и да работите, возите, живеете во Италија, Германија и на многу други европски места(заедницата нели кон која итаме незапирливо и непоколебливо) и тоа 24/7, 365 ДЕНА ВО ГОДИНАТА, но во Македонија тоа не Ви е дозволено односно Ви е дозволено само 6 месеци.

Сепак законот си е закон и тука нема мрдање.

Но сега има и друга страна на оваа патриотско пљачкашка параноја.

Во Македонија се возат и автомобили со косовски таблички и со Албански таблички. Сопствениците на тие автомобили исто така во голем број на случаи поседуваат двојни државјанства, односно македонско, албанско и косовско(државата која ја признавме а која сеуште не е влезена во заеднцата на светски признаени држави).

Гласно се прашувам како тука ќе се спроведуваат законските одредби. Дали силината на примената на одредбите од овој идиотски правилник ќе имаат потполно иста силина на примена на целата територија и врз сите сопственици на вакви автомобили. Ако се претпоставува дека во Македонија се возат неколку десетици илјади автомобили со бугарски регистарски таблички, исто толку (ни помалку ни повеќе) се возат и автомобили со албански односно косовски регистарски таблички, без разлика што албанската популација е помалубројна во Македонија.

Лично сметам дека ваков закон не може да биде применлив, а правниците ќе треба тоа и аргументирано да го потврдат. Се бара само начин како преку сила, државна уцена и рекет се принудат сопствениците на вакви автомобили да ги пререгистрираат автомобилите и платат врз таа основа големи давачки на државата, а со тоа и наполнат буџетот на државата.

Едвај чекам да видам каква ќе биде примената на одредбите на терен. Што ќе прават? Ќе ги конфискуваат возилата, ќе издаваат решенија за царински прекршок? Што ќе направат?

Ваквите одредби влегуваат во конкуренција топ листата на идиотски одредби, како онаа за формирање на заедница на граѓани со заедничко домување по зградите и кои имаат улога на класичен државен арач. Неќни читам во Капиштец на една такво новоформирано симпатично друштво му стигнало решение за наплата на радидифузна такса. Утре веројатно и фирмарина ќе треба да плати, па пошто е регистрирано малтене и како фирма сигурно ќе плати и данок на вкупен приход.

Но што правиме ако се најде некој ербап и поднесе преставка до судот за човекови права во Стразбур дека, во Македонија е дискриминиран затоа што има државјанство на друга држава и затоа што вози автомобил со таблички на друга држава. Што правиме тогаш? Или ако решат тоа да го сторат неколку стотини или илјада граѓани.

Кој ќе ја плати тогаш штетата?

Зошто не сакаме да изградиме здрава држава, здрави закон и здрави институции навистина не знам. Ја имаме таа ретка привилегија, која ја немаат многу мали народи, да имаме сопствена држава. Но не знаеме како да ја чуваме, градиме и управуваме. И покрај толку многу новопечени менаџери не знаеме да си ја менаџираме сопствената држава.

Кога ќе се закачам на блогерај да читнам нешто надвор што е програмирано на мојот ридер, добивам впечаток како да користам телевизиски пакет на БУМ ТВ. Час фаќа сајтов, час кочи, час нема ништо, сликата е воглавном лоша, добрите програми ги нема, лошите се секојпат со џам слика, ако врне или грми гарант сигналот е недостапен, линкот односно каналките не се секојпат на иста фреквенција… шала на страна но навистината е така.

Блогерајот е одмана клинички мртов, западнат во длабока кома, се бара само човекот да ги одштека каблите и да го исклучи пациентот од апаратите за да се појави тенката линија на смртта.

Во моите тинејџерски години имаше еден филм се сеќавам, со Кифер Сатерленд (помалку славниот син, како тоа обично секојпат бива на филмската легенда Доналд Сатерленд), Кристијан Слејтер, Кевин Бекон, Џулија Робертс, мислам дека глумеше и еден од браќата Болдвини и пар други познати глумци тогаш млади а денеска во зрели години…филмот се викаше…ТЕНКА ЛИНИЈА НА СМРТТА. Група млади надежни студенти на некоја медицинска академија во Америка експериментираат со клиничката смрт и самите себеси артифицијално се доведуваат во таква состојба изложувајќи се на опасност за да најдат одговор на многу прашања, но и за да видат што всушност тогаш се случува … да добијат јасна престава за човекот и човечкиот организам, но и за да се уверат себеси за другата страна на медицината која паранормалните случувања секојпат ги дискредитира. Младите надежни доктори патуваа по тенката линија на смртта за да го видат она што живите никојпат не го виделе и не можат да го видат.

Веројатно и нашиов блогерај кој моментално се наоѓа во клиничка смрт и се движи по тенката линија на смртта, го гледа и живее она што досега не можел да го види и доживее. Движејќи се заедно со блогерајов по тенката линија на смртта, само ги запишувам и меморирам случувањата.

Но нема потреба да влеземе во паушални анализи, цитирања, споменувања, парафразирања треба само да се потенцира дека тука работата не се разликува по ништо од она што ни се случува во општеството и секојдневното живеење, затоа што оваа платформа е токму одраз на сето тоа, а не нејзина последица или производ. Се работи за чиста рефлексија.

Ако добијам инспирација може и да се впуштам во анализа на блогери и блогови…ама сега немам таква желба…потребен ми е позитивен импулс за да ги пренесам доживувањата од тенкаталинија на смртта. Не сум јас крив што блогерајов ме пикна и мене во експериментот. Ми треба само еден поизитивен импулс … мал … да почне линијата да оди цик цак…цик цак.

Човек кога ги чита колумнистите албанци по печатените медиуми на македонски јазик, како пишуваат за глобалните горливи прашања и проблеми, предизвици,трендови … има постојано чувство дека чита во најмала рака автодеструктивен текст…или подобро да кажам како некој сам себеси се побива за тоа што го тврди и пропагира.

Така почитуваната госпоѓа Теута Арифи во најновиот број на Дневник се нафатила да говори за светскиот либерализам, преку ликот и делото на Барак Обама и низ призмата за изградба на џамија на местото каде 2001 беше урнат светскиот трговски центар , односно на далеку познатите кули близначки.

Јас нема да го пренесувам цел текст, односно цела колумна. Неа ја имате тука на овој линк, или едноставно приочитајте го денешниот број на ДНЕВНИК. Јас само ќе превземам одредени нејзини тези со ситни мои коментари. При тоа нема да се обидувам да ја разглобувам либералната општествена идеја и либерализмот, ниту пак влијанието на исламот врза либерализмот(тоа е доста опширна тема за која ако сакам да скоцкам текст ќе ми треба посериозен пристап) … едноставно ќе се задржам на кратко разглобување на тезите на авторот на текстот.

Тестот запиочнува со … “Барак Обама како американски претседател се спротивстави на идејата на конзервативните противници на изградбата на џамија во Менхетн, со образложение дека во некои арапски држави нема верски храмови од други вероисповеди. Обама повторно докажува дека за либералните принципи едноставно или се залагате да се почитуваат и реализираат или не се залагате”.

Најпрво и самата не е убедена во либерализмот на Барак Обама и потенцира сопствено жалење дека всушност тој и не верува толку во тоа што се залага односно што го застапува…така да и самата не е убедена дека всушност Барак Обама навистина се залага за изградба на џамија на веќе историското или ако сакате митското место – Граунд Зиро. Веројатно Обама за да го докаже тоа ќе мора да спроведе некои радикални мерки, или како што госпоѓа Арифи љуби да каже конзервативни мерки, па на сила да ја изгради џамијата на тоа место па ако треба и федералци да ја штитат дење ноќе. Но одкога така интелектуално го искара Обама оди понатака.

Во дел од текстот вели: Јасното позиционирање на американскиот претседател Обама покажува две работи: дека се’ уште важи и се применува принципот на еднаквоста на секоја верска заедница да има храмови секаде, па макар и во централните подрачја на Њујорк, принцип што е непроменлив и во пракса ја потврдува високата морална вредност на американската демократија.

Неверојатни се американските претседатели. Со само една единствена изјава ја потврдуваат, циментираат моралната вредност на сопствената демократија. Ова можете да му го продадете на некој кој никојпат не бил во америка и кој перцепцијата за американското општество ја добива преку американските филмови. Значи  ако се даде изјава дека треба да се изгради џамија на Граунд Зиро се дава валоризација за моралните вредности, без разлика што во меѓувреме и пред тоа се бомбардира, убива, узурпира, пљачка и што ти уште не што оди во континуитет со американските вредности. Па американците немаат пардон кон соптвените граѓани а не кон граѓаните на други држави и земји. Каков морал, каква демократија, какви бабини деветини. Цел свет го узурпираат и пљачкаат но тоа не е битно битно е дека претседателот е за џамија и се си доаѓа на своето место. Илузија на која не може да и парира ни Дејвид Коперфилд.Ваков став и вакво јавно залагање е уште една потврда за спроведување на тесноградите интереси по принципот, ако фрлате бомби на Косово и ако гине народ, тоа е колатерална штета до крајната цел да се донесе на свет новороденчето кое иако со одредени недостатоци ќе биде уште еден симбол на американската морална политика.

Маестрален историски потег ала ослободување на Скопје од Османлиите преставува следнава историска реченица:  “…и едно симболично потсетување за Кордоба и Европа во времето кога исламското учење било катализатор за ослободување на европската мисла од средновековните стеги…”.

Фали уште да се даде дирекна констатација дека заслугите за моменталните човечки вредности и целокупен општествен систем кои ги гаи западниот свет не се потпираат на вредностите на христијанството туку на исламот во неговата изворна форма од времето на шпанските маври.

Има уште многу за вадење коментирање и декодирање, но за да не стане текстов досаден и небулозен под дирекно влијание на самата колумна ќе рипнеме дирекно на крајот.

“… И на крајот. Кога човек би сакал да ги компарира овие трендови со наши состојби, со нашите мали локалци кои даваат, па не даваат да се гради некоја џамија, само може да го расипе својот текст. Така за нив ќе зборуваме кога ќе го третираме феноменот на малечките со големи амбиции. А дотогаш ќе се потсетиме уште еднаш дека либерализмот останува како непроценета вредност во светски рамки…”

Веројатно се алудира на не дозволувањето да се гради џамија на она место каде се залага вахабистичката банда која е актуелна деновиве. Но јас стварно не знам каде тоа не е дозволено да се гради џамија. Се изгеради буквално секаде и на секое место. Турците не изградија толку џамии за пет века како што тоа го направија албанците за пар децении. Се изградија, возобновија и постојат џамии дури и на места каде муслимани живеат во многу мал процент. На подрачјето на Скопје и Скопско бројот на џамии и цркви е речиси идентичен и покрај тоа што во Скопје и Скопско бројот на христијани и муслимани е драстично диспропорционален во корист на христијаните. Не гледам јас тука практикување на конзервативизам, ксенофобија и одбивање на либерализмот. Но најстрашно е кога за демократија и либерализам говори и се залага човек кој го практикува токму спротивното. Тогаш имате девијација на вистинските вредности и општествени моралитети. Исто како што америте додека го газат светот и ги бомбардираат муслиманите, го расчеречуваат Ирак, ораат Авганистан или го блокираат на секаков можен начин Иран, говорат за правото за изградба на џамија на Граунд Зиро.

Албанците во Македонија и Балканот, додека ги тероризираат своите соседи, креираат чисти етнички вилаети, градат ксенофобични институции и општествени заедници, палат и сквернават цркви, ораат со трактори христијански гробишта, гајат иредентизам, сецесионизам и шовинизам од најлош вид…говорат за демократија, либерализам, морални вредности и човечки доблести.

Со крајната реченица во текстот дека либерализмот е од непроценлива вредност во светски рамки апсолутно се сложувам, но очигледно не е во локални рамки затоа што истиот не се почитува и од самиот автор на текстов и од една цела етничка заедница на која истиот тој автор е репрезент…или како што гласи насловот на мојот текст…класичен пример како се толкува ЛИБЕРАЛИЗМОТ од албанска перспектива.

Скопје го сакам највеќе во Јули и Август, поточно од средината на Јули до кај средината на Август.

Нема гужва нема народ…нема сељачишта…замислете ги нема.

Сите се појдени дома…и ги нема…во Скопје полесно се дише.

И шиптари има помалку…и нив ги нема…супер е.

Е сите кога ќе се вратат јас ќе си одам…така два месеци сме на раат и не се дружиме едни со други.

Вистинска толеранција и човечка коегзистенција.

По Европски терк.

Значи кога сакаш да направиш нешто убаво а после тоа ја упропастуваш работата уште повеќе. Или ако сакаш да фатиш женска па од премногу обид да ја импресионираш ти ја бркаш од себе.

Деновиве Он-Нет си пукаше во колено. Па така шепајќи со една нога сака да го среди и другото. Ако до сега се имаше разбирање за нивните недоследности…после неколку дневно не функционирање практично на ниту еден линк од главната страна можеме да констатираме дека Он-Нет полека но сигурно станува СИРАЧЕ за кое никој не се грижи ниту пак има намера да се грижи.

Ако успеете да го прочитате ова…затоа што линковите до него не водат…знајте дека линковите и понатаму не функционираат… посебно во табот за коментари !!!

Дали постои разлика помеѓу меѓународниот суд за правда и помеѓу Македонскиот уставен суд?

Со вакво прашање го започнувам ова мало парче писание кое едноставно испливува од мене и се преточува во неконтролирано типкање на тастатурата. Веројатно подобро би било да прашам дали постои воопшто разлика помеѓу било кој суд на земјинава топка. Веројатно залагањата за правна држава се една самозамислена општествена фикција. Практично не постои разлика помеѓу американските судови и на пример кинеските, постои само декларативна разлика или оние првите себеси се обидуваат да се прикажат како демократски, а овие вториве не се обидуваат да се прикажат како било што ,освен како судови. И едните и другите по потреба егзикутираат луѓе. Општественото право и правда се само уште една алатка за манипулација односно за штимање на сопствениот инструмент кој свири онака како што дуваме и се слуша онака како што сакаме да звучи.

Во изминативе дваесет години сите сме сведоци на кршењето на безброј меѓународни, прописи, закони, регулативи, декларации и што уште не, кои самото човештво ги постави после една таква масовна воена хистерија која резултираше со тоа што резултираше. Практично се што можеше да се прекрши се прекрши и едноставно ништо не остана невино, деветствено и чисто, кое може да даде зрак на надеж дека човештвото се движи во вистинска насока.

Косово е најдобар пример за функционирањето на меѓународното право и за правна држава. Нити се почитуваше меѓународното право кога беше создавана како држава нити се почитува било каков правен систем сега кога е држава.

Држава создадена од банда, бандитски функционира. Можеш слободно да дојдеш во Македонија, да пљачкаш, убиваш, тероризираш и потоа едноставно да пребегаш на Косово каде никој ништо не ти може. Косово е како црна дупка, која тежнее постојано да се шири и проширува и еден ден да го голтне целото човештво.

Мека и медина за верски фанатици, но и мека и медина за криминал од најперверзен тип. Трговија, со луѓе и наркотици, шверц на нафта и нафтени деривати, трговија со човечки органи, а еве од неодамна и високо  софистициран финансиски криминал, затоа што гувенерот на косовската народна банка наводно беше приведен под сомнение дека наводно ја злоупотребил својата должност. Ма која должност, таму никој ништо не одговара за било што уште помалку пред било кого.

И тоа се пред очите на демократската европска и американска политичка елита. Не сакам да споменам европска и американска јавност, затоа што они ионака немаат појма што се случува со територијата која нивните корумпирани политичари ја омеѓија.

Но се е во ред. Низ историјата секојпат имало по еден косовски пример. Сепак има еден пострашен феномен. А тоа е феноменот на обид да сето тоа се престави како нормална појава, како исправка на неправедната историја, како борба за демократија на еден народ, кој по потреба е напатен и измачен, а по потреба демократски и слободољубив на кого иредентистичките и шовинистичко нацистички постапки не му се бројат, а во поново време и напреден, успешен, трудољубив народ.

По се изгледа човештвото ги живее годините на својата најголема политичка перверзија која нималку не се разликува од онаа порно перверзија во која секој секого не бира начин и средство како го силува.

Уште еден пострашен момент е тој што нашиве доместик актери, обичбни граѓани или учесници во политичкиот живот, политички аналитичари, сакаат да го престават ова политичко правно насилие како високодемократски чин кој води кон прогрес и просперитет. Па мудро ја толкуваат одлуката на меѓународниот суд за човекови права дека со тоа регионот ќе биде постабилен, дека работите си легнуваат на своите места, дека тоа е уште една праведна одлука во низата, а најдалеку одат оние који во навивачки стил им честитаат на Албанците за уште една извојувана победа во низата на победи под закрилата на демократијата и либерализмот.

Одредницата дека нешто не може да биде нелегално( спротивно на законот) ако истото не е забрането со закон е најфлагрантно кршење на секаков јавен и човечки морал без пардон и без ни малку човечка и хумана предумисла.

Можам да си ја замислам одлуката на истиот суд кога ќе донесе конечна пресуда и по нашето прашање. Не е забрането да не блокира во зачленувањето на меѓународни институции било кој затоа што истото не е забрането со закон…или не знам било каква друга идиотска пресуда која повторно би им дала крила на шалабајзери, шарлатани, пробисвети и курајбери од секаков калибар.

Тоа би значело во превод дека на пример Вие утре можете слободно албанците насекаде да ги нарекувате на пример ШИПТАРИ затоа што ние во Македонија немаме закон со кој се забранува некој да биде така нарекуван и нема право некој да не обвини за дискриминација зошто зборот Шиптар не е погрден збор и не врши никакво дискриминирање како на пример зборот НИГЕР кој го употребуваат чуварите на демократијата отаде барата.

Немате престава што се мојата имагинација може да замисли што да направам а што според закон не е забрането. Веројатно нештата можат да отидат дотаму што општеството би налекувало на една огромна анархистична какафонија излезена од научнофантастичните приказни.

Но исто така се може да се забрани со закон. Ако еден ден советот за безбедност при обединетите нации донесе резолуција која ќе биде општоприфатена од меѓународната политичка сцена дека не е дозволен сеценионизам на една територија по етничка линија извојувана на начин како што е Косовската, дали тогаш ќе треба да ги укинеме сите права на жителите на Косово затоа што практично тоа ќе остане и понатаму ЦРНА ДУПКА а за научниците на НАСА црните дупки во вселената се голема непознаница, не знаат што таму се случува и по кој ред функционираат нештата.

Но физичарите и научниците во минатото биле прилично паметни луѓе. Секое тело кое надвор од својата природа на движење и одеднаш ќе ја промени траекторијата на сопственото движење, тоа повторно тежнее да се врати во првобитната рамнотежна состојба. Ова земјена или би рекол галаксичка закономерност важи буквално за се освен за црните вселенски петна, односно дупки.

Црната Дупка Вечно Останува Црна Дупка.

Туку прашањето ми беше… ДАЛИ МЕЃУНАРОДНИОТ СУД ЗА ПРАВДА Е ИСТО ШТО И НАШИОТ УСТАВЕН СУД?

Ве молам за одговор…одговорот ќе се искористи за мала статистичка анализа.

Мојот краток патепис – Во Софија на неколку часа – толку блиску а толку далеку, кој го напишав набрзинка веднаш по моето еднодневно наменско патување до Софија, го објави и веќе култниот бугарски блог ПАТЕПИСИ кои години наназад го води Стоичо -  Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч. Оние кои не го знаат овој блог еве им шанса сега да се запознаат. Генијална идеја и генијална реализација, вистински показател за што може да служи еден блог.

Јас редовно, години наназад го пратам блогот ПАТЕПИСИ, од него има многу нешто интересно да се прочита и дознае и топло го препорачувам на секој заинтересиран читател од Македонија.

Уште повеќе ме радуваат коментарите после објавувањето на мојот краток патепис – Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч од страна на Бугарските читатели, што е уште еден доказ во моето убедување дека човечката димензија и човечкото разбирање секојпат победуваат и се над секоја пропаганда, популизам и сурова политичка борба на интереси.

Да знаев дека мојот текст ќе пробуди интересирање ќе му посветев повеќе внимание и ќе му дадев поголема книжевена вредност и литературна убавина.

Но спонтаноста секојпат е привлечна.

Си давам за задача при секое мое идно одење во Бугарија да ги пренесувам мојте лични импресии и доживувања на блогот тука.

Поздрав до  блог пријателите во Бугарија.